Jak to się je?

W większości peptydy należy podawać podskórnie poprzez wstrzyknięcie zawartości strzykawki insulinowej. Iniekcje nie są specjalnie skomplikowane, jednakże wymagają zachowania pewnej dozy ostrożności.

Rozrobiony peptyd należy przechowywać w miejscu chłodnym i zacienionym, w domowych warunkach najlepszym miejscem będzie do tego lodówka. Pozwoli to na zachowanie trwałości środka, a zatem i na jego właściwości – przecież one są najważniejsze!

Na wielu forach można przeczytać, że do sporządzenia roztworu peptydu niezbędna jest woda bakteriostatyczna, NIE JEST TO JEDNAK WCALE KONIECZNOŚCIĄ! Do wykonania iniekcji w zupełności wystarczy sól fizjologiczna, która w przeciwieństwie do tej pierwszej nie jest na receptę. Dodatkowym atutem jest, że sól fizjologiczna jest bardzo tania i raczej nie wzbudza niczyich podejrzeń. Oczywiście do soli potrzebujemy strzykawek insulinówek.

Samą iniekcję zazwyczaj wykonuje się w okolicach pępka – naturalnie nie zbyt blisko. Po lewej lub też po prawej stronie. Po zastrzyku zdarzyć się może, że pojawi się niewielki zaokrąglenie na skórze. Nie warto się jednak tym przejmować, stosunkowo szybko zniknie. Miejsce iniekcji najlepiej zmieniać, aby nie podrażniać przesadnie jednego obszaru.

Dawkowania poszczególnych środków są zróżnicowane, jednakże wiele osób ma problem z samą kwestią rozrobienia i przeliczenia sobie ile to ja mam w tej pompce tego środka. Omówmy pokrótce pierwszy wiersz. 1Mg środka został rozpuszczony w 1ml soli, zatem w 1ml(40IU na strzykawce) mamy 1000mcg(1mg =1000mcg), zatem aby przyjąć 100mcg należy wstrzyknąć 4UI, bo w 1IU jest 25mcg. 

 

Peptyd w mg

Ilość dodanej wody/soli

Ilość peptydu w 1IU

1mg = 1000mcg

1ml

25mcg

5mg = 5000mcg

1ml

125mcg

5mg = 10000mcg

1ml

250mcg